In het Victoriaanse tijdperk was het heel normaal dat men een foto nam van de geliefde die was overleden.

Dat was een uiterst precies werkje want toen had men niet van die snelle camera's en soms moest je erg lang stil zitten of staan met je overleden kind of ander familielid.

 

Waarom nam men een foto na de dood en niet tijdens een bloeiend leven zul je je afvragen? Dat was omdat een foto laten maken een kostbaar iets was en niet voor alle mensen weggelegd. En men stelde het uit en uit tot het niet meer kon en een geliefde was overleden.

Dit was hun allerlaatste kans om hun kind,man,vrouw,opa of oma op de gevoelige plaat vast te laten leggen.

 

Tegenwoordig lijkt de dood haast wel een taboe,erover praten doen we zo min mogelijk terwijl de dood er altijd is.

We rouwen tegenwoordig in stilte en achter gesloten deuren,terwijl je vroeger echt rouwkleding droeg zodat men wist dat er in jou familie iemand was gestorven.

 

Alle bezoekers die hier komen,wees welkom. Je wordt uitgenodigd om op de foto's die ik plaats te reageren.

 

 

 

 













Hier een kleine verzameling van platen die op de kist werden vastgezet,vaak prachtige kleine miniatuurtjes. Ik persoonlijk vind ze erg kunstig met hele mooie details.

 

 

Deze foto is van rond 1900..

Overval op een man met dodelijke afloop in Amsterdam.

 

Sieraad gemaakt van het haar van een overledene.

 

Wederom eentje uit Nederland,links zie je een pistool op de grond liggen,en zo te zien een jong iemand..

 

 

Ik ben weer terug van weggeweest met een hele nieuwe rubriek genaamd misdaad.

Foto's uit lang vervlogen tijden is wat je hier kunt verwachten! Meesten zullen Amerikaans zijn met een enkeling uit Nederland.